Het laatste stuk

Het laatste stuk van de terugreis heeft even op zich laten wachten. Zodra ik thuis was aangekomen lagen er diverse karweitjes op me te wachten. Daarnaast hebben diverse bloklezers gezien dat ik bijna terug was en liep de agenda vol met afspraken.
Hier onder in ieder geval het laatste verslag van de terugvaart van Lissabon naar Nederland.
Wat ik nog niet vermeld had in de vorige blog was het feit dat bij het verlaten van de haven van Dover de Dongfeng net voor mij voer met in zijn kielzog de Mapfre.
Terwijl ik richting de schippinglane aan het varen ben zeil ik achter de Dongfeng door. Een Ferry wijkt uit voor ons en achter mij vaart de Mapfre de Dongfeng achterna.
Pas als beide Volvo Ocean racers voorbij zijn realiseer ik me dat ik tussen de twee wedstrijdschepen ben doorgevaren. (Zonder een van het te hinderen).
Een snelle rib vaart al filmend rond beide boten en op de televisiebeelden moet de ARVID te zien zijn geweest.
Vanuit Duinkerken vertrek ik om 7.30 met tegenstroom richting het noorden. Tegelijkertijd vertrekken er diverse zeilboten richting de Engelse kust. Door de tegenstroom maar de goede wind maak ik toch een acceptabele snelheid en vaar ik rond 14.30 voor Zeebrugge. Op dat moment begint de stroom mee te lopen en vlieg ik de Westerschelde binnen. De sluis bij Vlissingen door en uiteindelijk meer ik af in Middelburg. Hier ga ik een frietje eten en om 21.00 lig ik al in bed. Op zaterdag vaar ik het laatste stukje richting Brabant.

Weer dichter bij Nederland

Vanmorgen eerst maar naar een supermarkt en brood gehaald. Engels brood. Dat is brood dat een week goed blijft. Lekker brood is iets anders. Het kan niet tippen aan een stokbroodje dat we de afgelopen maanden elke dag vers gingen halen. Daarna maken we alles klaar om te vertrekken. De boot wordt eveneens vertrek klaar gemaakt. We liggen in het Granville dok. De sluis gaat hier een paar uur voor hoog water open. Om 11.15 uur is het zover het tijdstip dat ik ook gepland heb om te vertrekken. In de binnenhaven zet ik het grootzeil en roep portcontrol op.
Ik mag eruit en om 11.30 zit ik tussen de havenpier. De voorspelling is dat er minder wind aan de Engelse kust zit en meer wind aan de Franse kant. Het is dus zaak om zo snel mogelijk de shippinglane over te steken en aan de Franse kant te komen. Bij de haven weglopende kan er direct een snelheid van ongeveer 6 knopen gelopen worden tot aan de shippinglane. Omdat die recht over gestoken moet worden is dat beetje wind te weinig om veilig over te steken en gaat de motor er een uur bij. Het is niet druk met de beroepsvaart en half weg de tweede baan is er niets meer te zien op de ais. Ik stel de koers bij en kan optimaal zeilen. Het loopt als een trein. Een boot die tien minuten voor mij is vertrokken heeft de oversteek meer noordelijk gezocht en blijft onder de Engelse kust varen. Door het water ligt de snelheid (met stroming mee) regelmatig rond de 10 knopen. Dover, Duynkerken in 5 uur en 20 minuten.
Om 10 voor vijf loop ik de haven van Duynkerken binnen en om half zes lig ik aan de steiger.
Twee dagen achtereen met de ideale wind en afstanden overbrugd in hele korte tijd.

Nederland komt dichterbij

Vanmorgen ben ik met de sluis van 10 uur geschut en om 10.15 lag ik buiten. De voorspelling is een zuidwester met ongeveer 15 knopen wind volgens de gribfiles. De navtex geeft echter aan zuidwest 5 a 6 en in de avond uitschieters naar 7. De zee was als een spiegel maar dat zou spoedig veranderen. Het eerste uur lopen we net 6 knopen maar dan trekt de wind toch aan en neemt ook de snelheid nog toe. Na twee uur kan de stuurautomaat de golven niet meer bijhouden en liggen we behoorlijk te zwalken. Ik neem het over waardoor de wind beter in het zeil blijft staan. Voor Dungeness is het kermis en valt het niet mee de boot goed op de golven te houden. Het zijn inmiddels grote rollers geworden. Als we net voorbij Dungeness de hoek omgaan liggen we wat beschutter en daarmee ook wat minder hoge golven. Bij de aanloop van Dover gaat dat niet op. Net voor het binnenlopen staan er hoge golven. De lichten staan op drie keer rood. Na het oproepen van portcontrol worden de lichten aangepast en mogen we gelijk naar binnen.
Zodra we binnen de pieren zijn is het water glad genoeg om het zeil binnen te halen en de stootwillen en landvast en in orde te maken.
We krijgen achter in de haven een plek toegewezen achter een grote boot waardoor de zijwaartse wind geen vat heeft op de boot en ik de boot perfect de box kan insturen.
Om 10 voor vier meren we af en zijn we van Eastbourne naar Dover gezeild in 5 uur en 35 minuten.

Een mistbank, een regenbui en honderden vliegen.

Vier dagen horen we het gieren van een windkracht 7 a 8 en fluiten van wind door de masten. En dan op het begin van dag vijf geen wind. Er is een keuze om het Chanel Du Four te nemen maar dan moet het tij wel meezitten. We liggen ongeveer 10 zm hier vanaf. Het tij loopt mee in de vroege ochtend of begin van de avond. Gezien de opgebouwde golfslag besluiten we het tij in de avond te nemen. Dan is in ieder geval de golfslag een stuk minder. De tocht begint dan ook op de motor. Dat gaat de hele nacht door. Om een uur zitten we van het ene ogenblik in het andere in een dichte mist. We varen aan de zuidelijke kant van de shippinglane en blijven daar doorvaren. De radar staat bij en samen met de ais weten we in ieder geval dat we gezien moeten worden en wij zien de andere boten. Het is inspannend maar gaat goed. Dan valt het ons op dat de marifoon plotseling erg stil is maar we kunnen geen oorzaak vinden. De mistbank houdt gedurende 9 uur aan. Het is een een uurtje helder maar dan zien we op de radar achter ons een fikse bui aankomen. Hij blijkt met ons mee te varen en we zitten er gedurende 13 uur in. Met het wisselen van de wachten liggen de natte kleren op de vloer op een hoop. Met de regen krijgen we ook een vliegenplaag. Er strijken wel honderden vliegjes op en in de boot. Gedurende het eten moet je oppassen en bij elke hap kijken of er geen vliegen opzitten. De kuip ligt spoedig vol met vliegjes waar we op gestaan of gezeten hebben. We steken de shippinglane bij Guernsey over en varen verder aan de Engelse en noordelijke kant van de shippinglane. Een depressie houdt zich niet aan de voorspelling en verandert van richting. Dat brengt meer wind uit een andere richting met zich mee. Langzaam verdwijnen ook de vliegjes. Op het einde van dag twee begint dan ook de wind aan te wakkeren en is het gedaan met het rustig op een oor liggen. Binnen en buiten is het net een wasmachine. Ik noem dat wel het kurkentrekker gevoel. Gelukkig worden we niet zeeziek en gaan we met een hoge snelheid door naar Eastbourne. Hier komen we net na de middag aan. Onze hoofden suizen nog na van de golfbewegingen en we gaan wat nachtrust inhalen. De rest van de dag doen we rustig aan spoelen het zout van de boot en gaan vroeg naar bed. Zondag vandaag beginnen we met de boot van binnen weer toonbaar te maken.

De marifoon blijkt wel te zenden maar niet meer te ontvangen. Daar komt ik achter na in de haven enkele oproep tests gedaan te hebben. Gelukkig heb ik een zelfde unit als reserve alleen zonder Atis. Ik vervang de unit en alles werkt weer.
De komende dagen waait het uit het noordoosten met z'n 15 tot 20 knopen met uitschieter naar en windkracht 7. We blijven dus liggen in Eastbourne. Vanaf woensdag lijkt het dat de wind weer uit zuid en west gaat komen en zullen we weer verder gaan richting Nederland.O

Camaret sur Mer

Diegene die de positie via de ais in de gaten houdt heeft het al gezien. We zijn weg uit Spanje.
Na een paar dagen in Camarinas gelegen te hebben kwam er een weerraam van drie dagen. Geen optimaal weerraam. Als we dit voorbij zouden laten gaan zouden we nog zeker tien dagen in Spanje moeten blijven.
Het kenmerk van dit weerraam was weinig wind uit het noorden en iets meer wind uit het noordoosten. We zijn derhalve donderdag vertrokken en trapsgewijs naar het noordoosten gevaren. Met weinig wind naar het noorden op de motor en iets meer afvallen maar zeilend op de noordoosten wind. Het nadeel was wel dat we er ruim 12 uur langer over zouden doen en bij nacht aankomen.
De eerste dag veel op de motor direct naar het noorden gevaren met veel golfslag. Helaas sloeg daardoor ook de zeeziekte toe. Die heeft twee dagen en een nacht aangehouden. Het wachtschema ging onverminderd door en werd een heel zware opgave. Ik kan gerust stellen dat dit de zwaarste tocht ooit is geweest. Gelukkig was het de derde dag over en kon ik me weer concentreren op het binnenlopen van een vreemde haven aan de Franse kust bij nacht. Nu probeer ik een dergelijke nachtelijke aanloop van een vreemde haven altijd te vermijden. In dit geval wilden we niet langer op zee blijven dan echt noodzakelijk omdat het een weerraam was van drie dagen. Daarnaast zag ik op de derde dag in de ochtend op de navtex een melding dat er een noordoost 6 zat aan te komen. Het binnenlopen ging ten koste van de nachtrust maar om 5 uur in de ochtend van dag vier liepen we Camaret sur Mer binnen. De haven was redelijk vol en er waren geen vrij plekken meer. We hebben afgemeerd aan een Dufour 455. Dat ging heel zacht maar de eigenaar kwam direct naar buiten met de mededeling ik ga straks om 8 uur weg. En dat terwijl wij juist wilden gaan slapen. Maar goed er was niet zoveel keus en was het een hazenslaapje. Nadat hij vertrokken was zijn wij op zijn plaats aan de steiger gaan liggen en terug in bed. Om 8 uur en drie uur na de aankomst kwam de voorspelde windkracht 6 uit het noordoosten. Wij lagen gelukkig goed. Toen ik in de middag over de baai keek zag ik dat het aanlopen makkelijker was dan gedacht. Zekerheid voor alles.
De wind blijft van zondag tot woensdagnacht zo staan met als enig verschil oplopend naar een windkracht 7 en woensdag zelfs een 8.
Voor donderdag zit er weer een gaatje in het weerbeeld om over te steken naar de Engelse zuidkust en onder beschutting van de zuidkust een stukje langs de kust te blijven varen. Weer niet van lange duur en ergens zullen we een haven moeten binnenlopen want de wind draait weer terug naar het noordoosten met een 5 en daarmee willen we niet voorbij het nauw van Calais geconfronteerd worden.

Kaap Finisterre gerond.

We hebben lang in A Pobra do Caraminal moeten wachten op een gaatje in het weer. Vak windkracht 6, 7 of 8 uit het noorden. We zien dat de 31e er een flauwe zuid westelijke eind komt en willen graag kaap Finisterre voorbij zijn. De 28e varen we naar Muros en meren weer af in een bijna lege haven. Er liggen nog een paar Nederlandse jachten die ook naar huis willen. Als wij de 29e naar ons hotel in Santiago gaan, gaan zij weer verder. De zaterdag staat on het teken van de bemanningswissel en we zijn om 7.00 uur op het vliegveld. Er wordt afscheid genomen en ik wacht op tot het vliegtuig geland is op mijn nieuwe bemanning. Samen reizen we per bus terug naar de boot. Omdat het zaterdag is gaat er geen rechtstreekse bus en krijgen we voor het zelfde geld de toeristische route. De zon schijnt weer lekker en rond 12.00 uur zijn we op de boot. De gastenhut wordt weer ingeruimd en we zitten op ons terras onder de bimini in de kuip. Zondag staan we vroeg op en om 8.15 zijn we weg. Zodra we de haven uit zijn gaan de zeilen er op en zeilen we lekker met 7 a 9 knopen wind. Het wolkendek wordt steeds dichter en al spoedig zitten we in de mist (wel met nog genoeg zicht). Na 2,5 uur is het gedaan met de wind en valt de snelheid terug naar 2 knopen. Inmiddels zijn we ook achter de beschutting van kaap Finisterre uitgekomen en krijgen we ook last van de golven. Het zeilen is afgelopen en we moeten verder op de motor. Het begint te miezeren en de nevel beneemt ons elk uitzicht op kaap Finisterre. We rollen er voorbij. Op een mijl voor de ingang van Ria de Camarinas zien we de ingang en meren af in de haven. Inmiddels is het aan het regenen en zijn onze pakken nat.
Nu het weerbeeld volgen om vanaf hier de golf van Biskaje over te steken.

De boeg een halve meter uit het water

Afgelopen nacht hebben we weinig geslapen. De wind komt met vlagen van 35 a 40 knopen over de boot. De bijboot probeert weer op te stijgen maar hij ligt toch goed vast. De beschermhoes voor de zon klappert flink en maakt veel lawaai. Alsof dat niet genoeg is hebben we in de haven een golfslag die de boeg een halve meter uit het water laat komen. We slapen voor in de punt en ook wij gaan met de bewegingen van het schip mee. Ik ga mijn bed uit en leg nog een extra lijn ver voor de boeg uit op de steiger vast. We liggen goed vast maar de bewegingen van de boot geven een ander gevoel. Het is een sport om zonder te vallen of ergens tegenaan gegooid te worden van voor naar achteren te lopen. Vannacht moet het nog iets erger worden. De zon is wel warm en maakt het vertoeven in de kuip (uit de wind) aangenaam. We liggen met de kuip naar het strand en zien de plaatselijke bevolking hard aan het werk om schelpdieren te scheppen. Ze moeten hiervoor tot hun middel in het water gaan staan en met een soort hark met een opengewerkt bakje eraan wordt dan een partij zand van de bodem geschrapt. Het bakje is dan een soort zeef dat het zand doorlaat. De schelpen met steentjes blijven achter en worden uitgesorteerd. De schelpen worden dan in een emmer gedaan die door een zwemband drijvend gehouden wordt. Het geheel wordt dan aan een touwtje door de "visser" meegesleept. Of het voor de verkoop of voor eigen maaltijd is, is ons niet duidelijk maar het is zwaar werk.
De verwachting voor de komende week, wind noord oost 6 a 7 bfr en een temperatuur van rond de 30 graden.
We verwachten de komende week niet verder te kunnen varen maar het levensonderhoud is hier niet duur. We gaan dan ook regelmatig een terrasje pakken en uit eten.
Van ankeren zal wel niet veel meer komen en vandaag hebben we de bijboot dan ook maar opgeruimd. Tussen de vlagen door de bijboot op de steiger gelegd om schoon te maken en op te vouwen. Elke keer als we nu boodschappen doen nemen we wat extra mee zodat we voorraad hebben voor de oversteek van de Golf van Biskaje.
Langzaam maar zeker wordt de boot klaargemaakt voor de oversteek.

Portugese noord.

Ja hoor, vorig jaar hebben we er vaak naar uitgekeken. De Portugese noord. Helaas toen niet zo vaak gekregen als we graag wilden hebben. Voor de weg terug kan ik dat niet echt gebruiken en wat zien we. Hij bestaat echt. Nu is het geen straf maar de planning klopt niet meer.
Vanaf A Proba do Caraminal wilden we naar de volgende Ria. Maar dat zit er vermoedelijk niet meer in. Een vriendin moest weer terug naar huis en daarom zijn we overgestoken naar Vilagarcia. Omdat daar een treinstation is en de aansluiting met het vliegveld in Santiago do Compostela beter is. We dachten dat er geen busverbinding van hier mogelijk wasIn de ochtend hebben we onze opstapper tot het station begeleid en, na een laatste kop koffie in de restauratie, uitgezwaaid. Inmiddels vernomen dat ze weer goed thuis is aangekomen.
Daarna zijn we heerlijk terug gezeild.
Vandaag een stukje gaan wandelen en bij het busstation uitgekomen. Wat blijkt ook vanaf hier kun je met de bus naar Santiago do Compostela.
We liggen nu klaar om noordelijker te komen. Wachtende op de juiste mix van golven en een gedoceerde wind. Als het kan dan ook nog niet uit noord of noord oost.
Het weerbeeld laat de eerste dagen nog geen gaatje zien dat voor ons acceptabel is.
a Proba do Caraminal is een dorp met niet al te veel winkels. Uitsluitend het hoogst noodzakelijke kun je hier vinden. Vandaag is het markt en die is dan ook erg uitgebreid. Het lijkt wel of iedereen uit de omgeving is uitgerukt en er is geen parkeerplaats meer vrij. We hebben zelfs jeep achtige auto's geparkeerd zien staan over stenen broodjes heen. Zebra paden en stoepen staan vol. Ook een weg met doorgetrokken gele stoeprand staat vol met auto's.
Komende dagen zullen we ook de voorraad maar aanvullen, zodat we echt helemaal klaar liggen om bij een goed weerraam direct de Golf van Biskaje over te steken.
Als we dat stuk gehad hebben, voelt het alsof we al thuis zijn, want op dat water hebben we de afgelopen 40 jaar gezeild.

Windkracht 6 en 28 graden

De voorspelling voor gisteren en afgelopen nacht was een noordelijke wind van 12 tot 16 knopen. De instrumenten heb ik aan laten staan en bij de vlagen heb ik de windmeter regelmatig op 28 tot 31 knopen zien staan. Voor de komende 10 dagen staat er regelmatig een 6 en een 7 in de voorspelling. Als hier dan nog de golfhoogte naast gelegd wordt dan denk ik dat we nog wel even in deze Ria zullen blijven. Misschien komt er ergens nog een gaatje. We wilden onze gast in Muros afzetten maar dat zit er niet meer in. Vandaag zijn we dan ook maar naar Vilagarcia gevaren omdat daar een treinstation zit met een directe verbinding naar Santiago de Compestela. Vilagarcia ligt schuin tegenover A Proba do Carraminal en het was wind op kop. We hebben niet gezeild en zijn op de motor gegaan. Achter het roer wel met een vest aan maar zodra we in de haven aankwamen was het erg heet en ging de bimini op.
Morgen gaan we met de bus naar Cambados. We hebben gehoord dat dit een oud stadje is en zeker de moeite waard om te gaan bekijken. Op de heenweg zat dit er niet in.
Dinsdag nemen we dan afscheid van onze opstapper en zullen we vermoedelijk terugvaren naar A Proba do Carraminal om klaar te liggen voor een volgend weerraam.

Langzaam komen we steeds noordelijker

Na een paar dagen zijn we vanuit Combarro woensdag de 13e vertrokken. Combarro is zeer pittoresk en het oude gedeelte is zeker de moeite waar om het te bekijken. Nu het nog winterseizoen is zijn we de enige toeristen. We kunnen mooie plaatjes maken zonder dat er veel mensen voor de lens staan. In het najaar hebben we hier in een van de eettentjes aan het water lekker gegeten en nu gaan we bij de zelfde eetgelegenheid weer zitten. We nemen diverse gerechten van de kaart en eten overal wat van.
Bij het vertrek uit de haven staat er een westelijke wind. Zodra we goed en wel voorbij het, achter in de Ria gelegen, eiland Tambo uitkomen begint de wind te draaien naar zuid west. De zeilen gaan op en als alles goed en wel staat worden we met naam opgeroepen door een marine vaartuig. De ais werkt. Hij vaart voor in de Ria rondjes. Hij vraagt wat onze bedoeling is. We denken dat ze aan boord willen komen. Als we opgeven de noordelijke doorgang te willen nemen krijgen we de reactie dat dat geen probleem is als we maar vrij blijven van het marinevaartuig. Hij wil namelijk niet voor ons uitwijken. We zeilen lekker door en lopen zo tussen de 6 en 8 knopen zodra we in Ria de Arousa zijn aangekomen moet het grootzeil weg en lopen we nog steeds tussen de 4 en 6 knopen. De baai in A Proba do Carraminal die in het najaar nog zo vol lag is nu leeg. Een raar gezicht. We besluiten de haven aan te lopen. Ook hier is de helft van de boxen leeg maar de havenmeester staat al klaar om ons te helpen bij het afmeren. Er is ook een wasmachine en droger waarvan we gebruik mogen maken. We hebben dus ook een dag nodig voor de was. Op zich niet zo erg want er komt weer een boel noordelijke wind aan met de nodige golfslag dus we moeten ons nog even vermaken in deze Ria. Zoals het er nu uitziet zal de 22e golfslag weer rond de meter zitten en is de wind wel noord maar niet erg hard. Het is nog ver weg en kan nog veranderen dus we houden het in de gaten.
Inmiddels vernomen dat de kinderen woensdag de 20e bij SBS met het programma "het is hier fantastisch" om 21.30 op televisie gaan komen.